3 Jaar geleden oh oh... te lang geleden iets geschreven.

Ik ben nog steeds lekker bezig met het maken van prachtige herinneringen van de gedragen kleding van dierbare overledenen voor de nabestaanden en ik wordt hier hier blij van. Verdriet omdat je iemand mist die er niet meer is, is zo heftig. Nu weet ik gelukkig niet hoe het voelt als je bijvoorbeeld een kind of een partner verloren bent. Ik ken wel het missen van ouders: ik mis vooral het thuis. Men zegt weleens dat je dan geen kind meer bent en ohh: nu ben je een wees! Oke, tja, hmm.. zo had ik er nog nooit over nagedacht. Maar het is eigenlijk wel zo.

In maart 2012 overleed mijn vader, mijn moeder ging hem achterna in april 2023. Mijn schoonvader stierf in mei 2016. Al met al een gemis van 3 lieve mensen.  ik mis ze elke dag. Niet zo als in het begin toen ze net gestoven waren, maar op willekeurige momenten. Misschien herkennen jullie dit wel: Ik liep een keer ergens en zag een man in een rode scootmobiel: het was net mijn vader, lichte jas aan, pet op, grote man. Oef.. ik kreeg een steek in mijn buik en voelde hem behoorlijk dichtbij en miste hem even ineens weer heel erg.  Mijn moeder hangt met een foto op mijn magneetbord: boven mijn werkplek. Van haar heb ik denk ik de ervaring en interesse van het naaivak meegekregen. Ze kijkt elke dag als ik boven zit te werken gezellig mee. 

Mijn schoonpa mis ik voor het praktische: hij was een timmerman in hart en nieren, de rust hem zelve. Een klusser puur sang.  Voor feestjes was hij ook erg geschikt: zingen en overal schijt aan hebben. Heerlijk. Voor een goed gesprek kon je ook bij hem terecht. Misschien zijn ze elkaar wel tegen gekomen ergens. Dat zou toch leuk zijn!

een klein gedichtje van @martingijzemijter :

Als het leven je flink tegenwerkt,
verlies dan nooit de moed.
Het gaat niet om wat je overkomt,
maar om wat je daarmee doet.